HISTORIA POWSTANIA SZKOŁY.

W maju 1948 roku Wydział Oświaty Rolniczej w Łodzi powołał do życia w Borkowicach Liceum Rolniczo - Hodowlane o 4-letnim okresie nauki. W roku szkolnym 1948/49 naukę w LRH rozpoczęło 70 uczniów, a kadrę stanowiło 6 nauczycieli. W 1951 LRH przekształcono w Państwowe Technikum Hodowlane. W latach 1948-1957 szkołę ukończyło 223 osoby. Od początku roku szkolnego 1954/55 utworzono Państwowe Technikum Rolnicze o 5 letnim cyklu kształcenia. W latach 1959-65 podlegała PTR Dwuzimowa Szkoła Rolniczo-Gospodarcza w Radestowie, którą ukończyło blisko 100 dziewcząt. 01.09.1965 przy TR w Borkowicach utworzono Zasadniczą Szkołę Rolniczą o 2 - letnim a od 1970 roku 3 -letnim okresie nauczania. Po utworzeniu w 1972 roku technikum 3 - letniego na podbudowie ZSR absolwenci ZSR kontynuowali naukę w wymienionej szkole, która funkcjonowała nieprzerwanie do 1991 roku. Kolejną z form kształcenia rolniczego było zorganizowanie w 1968 roku Technikum Rolniczego Zaocznego o trzy letnim systemie kształcenia na podbudowie ZSR lub innych Szkół Zawodowych. W 1978 roku w Polsce miała miejsce reorganizacja szkolnictwa zawodowego. W związku z tym w Borkowicach powstał Zespół Szkół Rolniczych obejmujący:
- 5 letnie Technikum Rolnicze
- 3 letnie Technikum Rolnicze i Hodowlane
- 3 letnią Zasadniczą Szkołę Rolniczą
- 3 letnie Technikum Rolnicze Zaoczne
- 2 letnie Policealne Studium Zawodowe o specjalności hodowla zwierząt
- Liceum Rolnicze w Nowym Mieście
- Zasadnicze Szkoły Rolnicze ( filie) w 7 miejscowościach ( Potworów, Radzice Duże, Kłudnie, Przysusze, Wieniawie, Brudnowie i Nieznamierowicach.
Filialne Zasadnicze Szkoły Rolnicze istniały do 1986 roku a ZSR w Nieznamierowicach do 1993 roku. Policealne Studium Zawodowe istniały w latach 1979-83 i ukończyło je 63 osoby. Liceum Rolnicze w Nowym Mieście w latach 1978-82 ukończyło 20 osób. 3 - letnie Technikum Rolnicze i Hodowlane przestało istnieć w 1991. Wychodząc naprzeciw potrzebom oświatowym młodzieży i rynku pracy we wrześniu 1999 otworzono 5 -letnie Liceum Agrobiznesu. Obecnie w skład Zespołu Szkół Rolniczych w Borkowicach wchodzą następujące formy kształcenia: - 5 letnie Technikum Rolnicze o kształceniu szerokoprofilowym,
- 5 letnie Liceum Agrobiznesu,
- 3 letnie Technikum Rolnicze Zaoczne na podbudowie ZSR.
Kształcenie zawodowe. Szczególną rolę w kształceniu zawodowym w szkole rolniczej odgrywały i odgrywają zajęcia praktyczne i praktyki zawodowe. W latach 1950-55 młodzież kierowano na 7 miesięczne praktyki do PGR - ów w województwach Polski zachodnio - północnej. W latach sześćdziesiątych praktyki trwały 5,5 miesiąca w PGR - ach a także gospodarstwach indywidualnych w kilku województwach. w latach 80 i 90 praktyki odbywały się w Pomocniczym Gospodarstwie Szkolnym, specjalistycznych gospodarstwach i Instytucie Uprawy Nawożenia i Gleboznawstwa w Puławach. Zajęcia praktyczne odbywały się od 1950 roku w zagospodarowanych tzw. resztkówkach pomajątkowych o powierzchni 103 ha. Z dniem 17.01.1959 r. gospodarstwo powiększono o przejęte 45 ha od Zakładów Mięsnych. W roku 1960 stan pogłowia zwierząt wynosił: 36 krów, 15 owiec, 206szt. trzody chlewnej i 9 rodzin pszczelich. Wydajność krów za rok 1960 wynosiła 2884 kg ( śr. krajowa 2060 kg). W latach sześćdziesiątych dokonano remontu kompleksu stawowego i wybudowano przechowalnie owoców. Od 1958 roku prowadzono w szkole ścisłe doświadczenia naukowe i zakresu nawożenia, uprawy i ochrony roślin współpracując z IUNG oraz IH i AR. W roku 1964 zorganizowano w budynkach stodoły w Radestowie brojlernię produkując 4 rzuty po 2 tys. brojlerów rocznie.
Na początku lat 90-tych szkoła rozpoczęła realizację przedmiotu Wiejskie Gospodarstwo Domowe. W pierwszej kolejności urządzono pracownię żywienia człowieka: meble kuchenne, 4 kuchnie gazowe, zlewozmywaki, naczynia kuchenne). W 1997 otworzono pracownię szycia: 10 maszyn, narzędzia krawieckie. W ramach tego przedmiotu dziewczęta uczą się: dbać o higienę i ochronę zdrowia, gospodarkę odzieżą, organizacji i ekonomiki gospodarstwa domowego.


PATRON SZKOŁY

			Stanisław Wawrzyniec Staszic (ur. 6 listopada 1755 w Pile, zm. 20 stycznia 1826 w Warszawie) - polski działacz oświeceniowy, pisarz i publicysta, filozof i tłumacz, geograf i geolog; ksiądz katolicki (przez niemalże 20 ostatnich lat życia, Staszic nie pełnił posługi pasterskiej i nie nosił sutanny). Urodzony w rodzinie mieszczańskiej, po ukończeniu szkół w Poznaniu, uzyskał święcenia i w 1778 został duchownym. Dalsze wykształcenie uzyskał w latach 1779-1781 we Francji i Niemczech. Jeszcze dwukrotnie w latach 1790-1791 oraz 1794-1797 wyjeżdżał za granicę. Wg kroniki parafii pw. św. Katarzyny w Czernięcinie w latach 1788-1791 był proboszczem w Turobinie. Był wychowawcą synów eks-kanclerza Andrzeja Zamoyskiego. W celach naukowych podróżował po kraju prowadząc badania geologiczne. Pełnił funkcje państwowe i społeczne. Staszic był jednym z czołowych reformatorów i uczonych polskiego oświecenia. Filozof, głoszący monistyczną koncepcję rozwoju świata. Działał na rzecz poprawy położenia chłopów, w 1812 r., w folwarku Jarosławiec (koło Uchań) zakłada Hrubieszowskie Towarzystwo Rolnicze stając się tym samym prekursorem w dziedzinie spółdzielczości w Polsce (w 1816 r. dołączy folwark dziekanowski a w 1817 r. folwark hrubieszowski - mieszczanie posiadający własne majątki nie zgodzili się na włączenie miasta do Towarzystwa). Pod względem ideowym skłaniał się ku fizjokratyzmowi oraz panslawizmowi (szczególnie po 1815 roku). Zwolennik gruntownych reform systemowych w I Rzeczypospolitej, w okresie Sejmu Wielkiego wspierał piórem zmiany przeprowadzane przez parlament. Od 1808 r. prezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk, po 1818 założył Towarzystwo Rolnicze w Hrubieszowie. 1807-1812 członek Izby Edukacyjnej, od 1815 Komisji Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, członek Rady Stanu Królestwa Polskiego. Współorganizator szkoły uniwersyteckiej w Warszawie (1816) oraz Szkoły Akademiczno-Górniczej w Kielcach. Odegrał ważną rolę w rozwoju przemysłu, działając także jako geolog i badacz natury. Naśladował w ten sposób poniekąd dokonania swego rówieśnika: hrabiego Fryderyka Redena na Górnym Śląsku. W latach 1816-1824 pełnił funkcję dyrektora generalnego Wydziału Przemysłu i Kunsztów Królestwa Kongresowego. Przygotował wówczas plan rozbudowy Staropolskiego Okręgu Przemysłowego. Odkrył złoża węgla kamiennego na terenie obecnej Dąbrowy Górniczej i zainicjował tam budowę kopalni. Z inicjatywy Staszica powstało wiele obiektów przemysłowych, m.in. pierwsze w Królestwie Polskim huty cynku (4 huty o wspólnej nazwie "Konstanty" - 1816-1822) oraz ośrodki hutnictwa żelaza.